Ik kwam dus met het vliegtuig aan in Orlando, volledig uitgeput van de toffe, maar soms toch oncomfortabele couchsurfingavonturen. Op de bus van de luchthaven naar Orlando centrum (voor zover Amerikaanse steden een centrum hebben) vertelde een rasechte Tennessiaan over zijn leven. Hij had mijn rugzak opgemerkt en dat deed hem denken aan de zijn jonge tijd - hoewel hij maximum 30 leek ondertussen. Zijn familie was van de armere klasse en van de soort mensen die hun hele leven op dezelfde plaats blijven. Hij was dat beu en besloot te vertrekken van de ene dag op de andere, met zijn rugzak en niets anders. Gelukkig voor hem is het vrij goed afgelopen, hij heeft werk gevonden en behouden in de crisis en huurt een huis in Orlando.
In Orlando zelf ging ik op zoek naar één van de cafe´tjes die mijn host had aangeraden en ik kwam terecht in Casey´s, waar ik aan de praat geraakte met een rasechte Miamees. Die was van het rijkere soort dan de Tennessiaan, hield van reizen en had al vanalles in Europa en Azie gezien. Hij had indrukwekkende tattoos die zijn roots voorstelden. Op zijn rechterarm stonden Noorse goden en mythen uitgebeeld die zijn moeders Noorse afkomst uitbeeldden en op zijn linkerarm Schotse kastelen en monsters voor zijn vaders Schotse afkomst. Hijzelf had altijd in Miami gewoond tot hij besloot om in Orlando te komen werken.
In Orlando heb ik één nacht gecouchsurfed en donderdagavond kwam Helena mij halen. Ze bracht mij naar het huisje dat ze deelt met een Amerikaanse, Crystal, die net op reis vertrok de dag nadat ik aankwam. Daar zaten ook twee poesjes, super!! Na een goeie dag rust vrijdag vertrokken we zaterdag opnieuw naar Orlando voor de bachelorette-party van een andere Belgische. Toffe avond uit, Orlando verkend, Helena en ik elkaar gered van de promiscue Amerikanen. Zondag nog wat gaan hangen op het strand in Vero Beach en maandagavond een deugddoende yogasessie gevolgd. Dinsdag vertrokken we dan naar de Everglades, met tent en slaapzak, goed voorzien. Alleen een zaklamp waren we vergeten. Oh, en een hamer had ook wel handig geweest. O ja, en avondeten. En ontbijt. Ok, misschien waren we niet zo heel goed voorzien. Maar aangezien het geluk had besloten om ons toe te lachen, was de campingwinkel nog vrij laat open voor eten en waren er bij die campingwinkel twee oudere Amerikanen. Een van hen vroeg of we al ooit een krokodil hadden gezien en wij: ´nee, die hopen we hier te zien`. ´Kijk, daar zwemt er al één`, zegt die oudere man. En wij superenthousiast natuurlijk! Waarop de oudere mannen zich voorstellen, Stan en Jerry, twee constructiewerkers voor een nieuwe dam in de Everglades om de habitat van de krokodillen te beschermen tegen het opkomende zoute water. Ze nodigden ons uit voor koffie en koekjes en toen ze doorhadden hoe goed voorbereid we wel waren op het campingleven gaven ze ons hun gigantische zaklampen en heeft Jerry onze tent opgezet met de hamer die hij altijd in zijn auto heeft liggen. Ze stelden ons ook voor om de volgende dag met hun werkboot rond te varen om krokodillen, dolfijnen en de zonsondergang op de zee te zien. We stemden heel enthousiast toe en we werden niet teleurgesteld (voor bewijs wordt het weer wachten op de foto`s). We mogen Stan en Jerry heel dankbaar zijn!
En dan... Miami, de party city!!! Overdag is er in Miami eigenlijk niet veel te zien, buiten Little Havana, en zelfs dat kan je waarschijnlijk beter in Cuba in het echt gaan bekijken (wat niet echt een optie is voor Amerikanen natuurlijk). Er is voor de rest één enkel museum :-) Om uit te gaan zijn er dan twee opties, Miami centrum en Miami Beach. We hebben voor elk één avond uitgetrokken en ik denk dat Helena en ik het er wel over eens zijn dat Miami Beach - hoewel ook een stukje duurder - toch wel meer de moeite is. Veel meer en chiquere bars - Mango´s Tropical Café is een absolute aanrader!!! Niet het duurste en spektakel- en partypret gegarandeerd! We hadden in Miami Beach later ook het geluk een groep bachelorpartygangers tegen te komen (wat tevens onze tweede bachelorparty in een week betekende), die bereid waren onze toegang tot een andere feestclub en onze drank en taxi´s te betalen. Allez ja, de volgende ochtend noemde ik dat niet meer echt ´geluk`... eerder ´pijn` bij het vroeg opstaan om mijn vliegtuig te halen. Het vliegtuig naar Panama...
