Het Noord-Oosten

Goeiemiddag!

Ik ben in Panama nu, maar dit bericht zal zich afspelen in de Grote Verenigde Staten van Amerika. Ik zal proberen het iets minder beknopt te houden, hoewel ik het op dit punt wel op grote lijnen moet houden aangezien er nogal veel tijd is voorbijgegaan voor ik weer iets kan posten hier. Blame de smartphone! Foto's volgen later, wanneer ik een elektrische converter heb gekocht (ik heb het een maand zonder eigen converter uitgehouden, maar nu wordt het tijd dat ik me er een aanschaf).

Goed wat was het laatste? Juist, Philadelphia. Daar zat ik dus bij een lieve mens bij wie ik me echter een beetje ongemakkelijk voelde. Gelukkig was er ook een Maleisisch meisje dat de sfeer wat kon breken, een echt schatteke. Jammer genoeg was haar Engels soms moeilijk te verstaan, maar dat verbeterde eens ik eraan gewoon was.

Dan vertrok ik naar Washington DC, waar mijn nieuwe host klaarstond om mij op te pikken. Heerlijk, geen gefuzz met taxis, geen zoektocht naar een hostel... couchsurfing heeft meer voordelen dan dat het goedkoop is. Michael was helemaal anders dan mijn vorige host. Geen ongemakkelijke stiltes, al was het maar omdat er gezellige Afro-beat muziek opstond. Hij vond het ook heel tof om mensen zo veel mogelijk raar eten te doen proeven. Ik heb bij hem thuis chocolade met spek, pikante mango en kardamomthee geproefd. Als avondeten gingen we altijd uit eten, eerst sushi (de beste sushi die ik ooit heb gegeten - fantastisch!), dan Ethiopisch (in DC is er blijkbaar het grootste percentage Ethiopische restaurants ter wereld, Ethiopie uitgezonderd natuurlijk) en ten slotte een gewoon restaurant waar hij nog nooit geweest was. Dat laatste was het duurste en het minst goeie. Ik had weeral bijgeleerd, etnisch eten is altijd de beste optie in de USA!

De hooka-hoek van mijn Washington host. Eveneens mijn slaapplaats

Dan verder naar Charlottesville, een stadje in Virginia, goed gelegen op de weg naar de Smoky Mountains die ik absoluut wou zien (viel nogal tegen en viel tegelijk heel hard mee - hierover verder meer). Maar goed, Charlottesville was op z'n minst een goeie keuze. Een schattig stadje met een voetgangerszone vol gezellige bars en winkeltjes, hoewel ik het overgrote deel van de tijd dat ik moest wachten op mijn host heb doorgebracht in 1 cafeetje: Tea Bazaar, een onzichtbaar cafeetje op de eerste verdieping van een smal gebouw - mijn host had het aangeraden en het was sweet! Meteen iemand tegengekomen om mee te babbelen en die me ook thee aanbood. Heerlijk etnisch eten en een gezellige sfeer. Twee nachten bleef ik bij Nancy slapen, een mevrouw van 56, ontzettend lief en interessant. Ze reist graag door Europa, heeft daar al meerdere grote reizen gedaan en ze gaat daar altijd terug om vrienden te bezoeken. Hopelijk ons nu ook als ze in de buurt is... Ze heeft een zoon, maar jammer genoeg geen geld om hem te laten studeren. America, the land of the free - if you have the money. Die zin is vaak gevallen op mijn reis.


Een beetje voorbij de busstop in Charlottesville het symbool van de nationale trots 

Dan was het op naar Gatlinburg, het stadje het dichtst bij de Smoky Mountains. Toen mijn host in Charlottesville hoorde dat ik daarheen ging, zei ze: 'Oh, Gatlinburg! That's a very tacky place!'. Ik wist niet wat tacky betekende, dus ik wist ook niet of ze het positief of negatief bedoelde. Maar dan volgde er 'I would always avoid that place' en ze begon te lachen. Mmh, damn! Ik had de bus en mijn hotel al geboekt, dus ik had geen keus. Ik moest wel gaan en achteraf, hoewel ze gelijk had dat het een plaats is om te vermijden in normale omstandigheden, ben ik blij dat ik gegaan ben. Ten eerste, omdat een tacky place eigenlijk iets is dat je alleen in die mate in Amerika kan zien en dus wel in het schema past van een Europese toerist (de foto's zullen het verduidelijken). Ten tweede omdat ik nog heel weinig dikke Amerikanen had gezien, wat ook een gemis was op mijn reis naar het land van de legendarische dikke Amerikanen (daar waren er genoeg, ik heb wel geen foto's omdat dat nogal onrespectvol zou zijn, nietwaar?). Ten derde omdat mijn allergrappigste host daar in de buurt woonde. Uiteindelijk heb ik zelfs zijn couch gesurfd ipv in het reeds betaalde hotel te blijven - ook wel omdat hij mij dan niet moest komen halen om mij overal rond te rijden. Gatlinburg heeft namelijk geen openbaar vervoer. En dan bedoel ik niet: 'het openbaar vervoer is slecht, het rijdt maar 1 keer in de week, de bussen trekken op niks, ze hebben maar 2 stops'. Nee, ik bedoel: Gatlinburg heeft GEEN openbaar vervoer. Mannekes. The land of the free - if you have a car.

Een staaltje tackyness

De Smoky Mountains zelf waren mooi, maar omdat mijn host overdag moest werken kon hij mij niet naar de mooiste plekken brengen. Mijn beeld van de Smoky Mountains is bijgevolg nogal beperkt. Ik vond het eruit zien als een gewoon bos, met wat bergen ja, dat wel. Niks speciaals. Maar als ik mensen met een auto moest geloven, is het er eigenlijk prachtig, kan je beren en herten zien, vogels, rokerige bergen, ongelooflijk! Nog een gekke tegenstelling. Er stonden overal borden met 'Help us maintain the forests' en van die dingen, maar zoals ik al zei was er nergens openbaar vervoer en de smoke rond de bergen was eigenlijk al smog geworden... Doe daar dan iets aan, bordenmakers!

Gatlinburg overleefd, naar de luchthaven vervoerd door mijn host, afscheid genomen, en op naar Orlando waar Helena mij kwam halen. Dat was het begin van een heel nieuw verhaal - voor de volgende keer (tijdens de volgende Panamese tropische regenstorm)!

Me like Philly

Eindelijk nog eens een rustig avondje, tijd voor een update!

Mijn solo-reis is nu pas echt begonnen, op het moment dat ik de bus naar Philadelphia ben opgestapt. Vanaf dan is het een dikke twee weken helemaal alleen... Hoe spannend en beangstigend tegelijk. Mijn eerste avond in Philadelphia begon goed. Ik kom binnen in het Apple hostel, een beetje verlegen, niet goed wetend wat ik moet doen - het was ook mijn allereerste nacht in een jeugdherberg. Gelukkig was het die avond net een Bar Crawl (een soort kroegentocht)! Geen betere manier om mensen te leren kennen. Toen ontdekte ik dat er ook een Belgisch koppel in de jeugdherberg verbleef, Tom en Sarah - een van de schattigste getrouwde koppels die ik al heb gezien :-)

De volgende dag heb ik de stad wat verkend met Jessica (een Nederlandse met Amerikaanse roots) en een Duitse van wie ik de naam even vergeten ben. Philadelphia (the City of Brotherly Love wordt het ook genoemd) is echt de moeite waard!

Hoe leuk ik dit hostel ook vond, ik had al een bed geboekt in een ander hostel, the Chamounix Mansion, een soort oud herenhuis ver weg in het Fairmount Park, het klonk heel mooi toen ik het boekte. Met pijn in het hart vertrok ik dus uit het Apple Hostel (maar wel met achterlating van het grootste deel van mijn bagage, ik zou toch nog terugkomen) op weg naar de bus die me naar de Mansion zou brengen. Een uur rijden werd het - die Mansion was een stuk verder weg dan ik had gedacht! Maar het was echt wel een prachtig huis, met oude meubels, oude schilderijen, een oude piano en zelfs een antieke harp! En een heel moderne, grote tv, met een oude videospeler waar ik film (The Graduate, hoe lang wou ik die al zien?) heb gezien bij gebrek aan pub crawls. Toen ik in het huis aankwam, rond half 6, was er nog niemand, maar uiteindelijk sliepen we toch met 3 in de kamer voor 12 personen. Een oudere dame en Nicole Wong, een Maleisisch meisje met wie ik de volgende dag de hele weg naar het Apple Hostel ben teruggestapt (een wandeling van 2 uur - we hebben onze sport gehad!). Daar pikte mijn host van vandaag, Joe Fitzmyer ons op met de auto en bracht ons naar zijn thuis.

Joe in de magic garden

Supervriendelijke gast (allez, host dus eigenlijk), en met de beste couch tot nu toe! Een eigen slaapkamer, wat een luxe! Dat heb ik al niet meer gehad sinds ik weg ben uit Belgie. Zachte kussens, vers gewassen handdoeken! Enfin, we zullen zien hoe goed ik slaap vannacht :p Joe heeft mij en Nicole wat meer van de stad laten zien. De gezellige winkelwandelstraat, de Italiaanse markt en de Magic Garden... De Magic Garden is een soort van eerbetoon aan hedendaagse kunstenaars in Philadelphia die daar volledig hun gang mogen gaan, van een magisch effect gesproken! Echt de moeite en de 5 dollar waard! Voor het avondeten nam hij ons mee naar de meest gekende zaak voor cheesesteaks (een plaatselijke specialiteit) - Pat's! En nu is het tijd voor de avond uit - een nieuwe pub crawl!

Ithaca

Hieronder: Ithaca! Mijn eerste solo-couchsurfing avontuur!

 

Het huis van mijn host Jessica Askew, een studentenhuis vol theaterstudenten die zich graag verkleden op eender welk moment

Ithaca falls

De beroemde universiteit van Ithaca

Het lelijkste beeld dat ik tot nu toe heb gezien in Amerika, op het centrale plein in Ithaca :-D

Superschattige huisjes in Ithaca, de typisch Amerikaanse houten huisjes met een soort terras/veranda. Jammer genoeg moeilijk om goed foto's van te trekken

NY vs. Boston

Wel, de dag na mijn vorige blog begon het te regenen in NY en het is niet gestopt tot nu. Goede dagen om in een museum door te brengen. Nu heb ik tenminste het MoMA en Metropolitan Museum of Arts gezien! Mooi! De Empire State zal misschien voor woensdagavond zijn: NY by night moet zo fantastisch zijn! (helaas zegt het weerbericht nog altijd geen veelbelovende dingen).

Uitstap naar Brooklyn: welcome to the Brooklyn Bridge

In Brooklyn's Prospect Park: wat is dit, Valerie de bio-ingenieur? (een plant, Ilse)

Gelukkig was het mooi weer in Boston dit weekend! Ilse en ik zijn onze allereerste couchsurfing-ervaring gaan opdoen in Cambridge, de thuisstad van Harvard, op 3 km van Boston centrum. Ik moet zeggen (sorry voor alle NY-lovers), ik vind Boston properder, vriendelijker en mooier dan NY. Wel minder impressionant natuurlijk en minder levendig (bars sluiten vrij vroeg en de metro heeft uberhaupt een sluitingsuur). It must be a trade-off. Ik denk: NY om te bezoeken en te feesten - Boston om wat cultuur op te doen en te wonen als serieuze mens :-)

Nu over de couchsurfing-hosts: omdat we niet konden kiezen tussen twee hosts, besloten we om bij elk 1 nacht door te brengen. Nu weet ik dat dat geen goed idee is. Nogal verwarrend en brengt extra gezeul met spullen met zich mee. Couchsurfing les nummer 1! Maar goed, aan de andere kant was het wel leuk om extra mensen te leren kennen. Onze eerste host was een Amerikaan van Chinese origine, Ben Yu, een extreem vriendelijke Freshman (eerstejaars) aan Boston met een superleuk kot. Jammer genoeg moest hij studeren en kon hij niets doen met ons. Dan zijn we maar zonder hem gaan karaoke zingen in de studentenbar een beetje verder :D Hij woont heel iddylisch in Harvard Freshmen Dormitories, een beetje zoals het Arenbergpark en de Cite, maar dan met mooiere kamers.


De nacht erop gingen we dus - na wat verwarrende telefoontjes en sms'en - naar onze andere host. Een ingenieur die al 2 jaar was afgestudeerd aan een niet-Harvard universiteit in Cambridge (zo zijn er blijkbaar heel veel, we leren bij). Heel vriendelijk, zeker in het begin was het heel leuk, maar hij werd een beetje vreemd op het einde. Ilse en ik kookten en hij had (Franse en Italiaanse) wijn gekocht, die we uiteraard volledig hebben opgedronken, goeie wijn ;-) Daarna gingen we naar een soort dansbar, ook heel leuk en gezellig, hoewel het nogal druk was. Maar toen! Hij probeerde Ilse te versieren en zei de hele tijd dat haar vriendje zeker homo is! Gekke dronken Amerikaan! Vanaf toen werd de sfeer nogal ongemakkelijk, ook de volgende ochtend... Wat zeg je tegen een gastheer die een van zijn gasten probeert te verleiden? Mmh. Ach ja, ik hoop dat dat een one time experience wordt...

Nu ben ik net aangekomen bij Jessica Askew, in een gezellig studentenhuis in Ithaca. Maar daarover later meer!