Het Noord-Oosten

Goeiemiddag!

Ik ben in Panama nu, maar dit bericht zal zich afspelen in de Grote Verenigde Staten van Amerika. Ik zal proberen het iets minder beknopt te houden, hoewel ik het op dit punt wel op grote lijnen moet houden aangezien er nogal veel tijd is voorbijgegaan voor ik weer iets kan posten hier. Blame de smartphone! Foto's volgen later, wanneer ik een elektrische converter heb gekocht (ik heb het een maand zonder eigen converter uitgehouden, maar nu wordt het tijd dat ik me er een aanschaf).

Goed wat was het laatste? Juist, Philadelphia. Daar zat ik dus bij een lieve mens bij wie ik me echter een beetje ongemakkelijk voelde. Gelukkig was er ook een Maleisisch meisje dat de sfeer wat kon breken, een echt schatteke. Jammer genoeg was haar Engels soms moeilijk te verstaan, maar dat verbeterde eens ik eraan gewoon was.

Dan vertrok ik naar Washington DC, waar mijn nieuwe host klaarstond om mij op te pikken. Heerlijk, geen gefuzz met taxis, geen zoektocht naar een hostel... couchsurfing heeft meer voordelen dan dat het goedkoop is. Michael was helemaal anders dan mijn vorige host. Geen ongemakkelijke stiltes, al was het maar omdat er gezellige Afro-beat muziek opstond. Hij vond het ook heel tof om mensen zo veel mogelijk raar eten te doen proeven. Ik heb bij hem thuis chocolade met spek, pikante mango en kardamomthee geproefd. Als avondeten gingen we altijd uit eten, eerst sushi (de beste sushi die ik ooit heb gegeten - fantastisch!), dan Ethiopisch (in DC is er blijkbaar het grootste percentage Ethiopische restaurants ter wereld, Ethiopie uitgezonderd natuurlijk) en ten slotte een gewoon restaurant waar hij nog nooit geweest was. Dat laatste was het duurste en het minst goeie. Ik had weeral bijgeleerd, etnisch eten is altijd de beste optie in de USA!

De hooka-hoek van mijn Washington host. Eveneens mijn slaapplaats

Dan verder naar Charlottesville, een stadje in Virginia, goed gelegen op de weg naar de Smoky Mountains die ik absoluut wou zien (viel nogal tegen en viel tegelijk heel hard mee - hierover verder meer). Maar goed, Charlottesville was op z'n minst een goeie keuze. Een schattig stadje met een voetgangerszone vol gezellige bars en winkeltjes, hoewel ik het overgrote deel van de tijd dat ik moest wachten op mijn host heb doorgebracht in 1 cafeetje: Tea Bazaar, een onzichtbaar cafeetje op de eerste verdieping van een smal gebouw - mijn host had het aangeraden en het was sweet! Meteen iemand tegengekomen om mee te babbelen en die me ook thee aanbood. Heerlijk etnisch eten en een gezellige sfeer. Twee nachten bleef ik bij Nancy slapen, een mevrouw van 56, ontzettend lief en interessant. Ze reist graag door Europa, heeft daar al meerdere grote reizen gedaan en ze gaat daar altijd terug om vrienden te bezoeken. Hopelijk ons nu ook als ze in de buurt is... Ze heeft een zoon, maar jammer genoeg geen geld om hem te laten studeren. America, the land of the free - if you have the money. Die zin is vaak gevallen op mijn reis.


Een beetje voorbij de busstop in Charlottesville het symbool van de nationale trots 

Dan was het op naar Gatlinburg, het stadje het dichtst bij de Smoky Mountains. Toen mijn host in Charlottesville hoorde dat ik daarheen ging, zei ze: 'Oh, Gatlinburg! That's a very tacky place!'. Ik wist niet wat tacky betekende, dus ik wist ook niet of ze het positief of negatief bedoelde. Maar dan volgde er 'I would always avoid that place' en ze begon te lachen. Mmh, damn! Ik had de bus en mijn hotel al geboekt, dus ik had geen keus. Ik moest wel gaan en achteraf, hoewel ze gelijk had dat het een plaats is om te vermijden in normale omstandigheden, ben ik blij dat ik gegaan ben. Ten eerste, omdat een tacky place eigenlijk iets is dat je alleen in die mate in Amerika kan zien en dus wel in het schema past van een Europese toerist (de foto's zullen het verduidelijken). Ten tweede omdat ik nog heel weinig dikke Amerikanen had gezien, wat ook een gemis was op mijn reis naar het land van de legendarische dikke Amerikanen (daar waren er genoeg, ik heb wel geen foto's omdat dat nogal onrespectvol zou zijn, nietwaar?). Ten derde omdat mijn allergrappigste host daar in de buurt woonde. Uiteindelijk heb ik zelfs zijn couch gesurfd ipv in het reeds betaalde hotel te blijven - ook wel omdat hij mij dan niet moest komen halen om mij overal rond te rijden. Gatlinburg heeft namelijk geen openbaar vervoer. En dan bedoel ik niet: 'het openbaar vervoer is slecht, het rijdt maar 1 keer in de week, de bussen trekken op niks, ze hebben maar 2 stops'. Nee, ik bedoel: Gatlinburg heeft GEEN openbaar vervoer. Mannekes. The land of the free - if you have a car.

Een staaltje tackyness

De Smoky Mountains zelf waren mooi, maar omdat mijn host overdag moest werken kon hij mij niet naar de mooiste plekken brengen. Mijn beeld van de Smoky Mountains is bijgevolg nogal beperkt. Ik vond het eruit zien als een gewoon bos, met wat bergen ja, dat wel. Niks speciaals. Maar als ik mensen met een auto moest geloven, is het er eigenlijk prachtig, kan je beren en herten zien, vogels, rokerige bergen, ongelooflijk! Nog een gekke tegenstelling. Er stonden overal borden met 'Help us maintain the forests' en van die dingen, maar zoals ik al zei was er nergens openbaar vervoer en de smoke rond de bergen was eigenlijk al smog geworden... Doe daar dan iets aan, bordenmakers!

Gatlinburg overleefd, naar de luchthaven vervoerd door mijn host, afscheid genomen, en op naar Orlando waar Helena mij kwam halen. Dat was het begin van een heel nieuw verhaal - voor de volgende keer (tijdens de volgende Panamese tropische regenstorm)!